Nawiasem, można wyrazić zdziwienie, że konsorcjum tych środowisk nie wylansowało jeszcze do tej pory symbolicznego gołębia z białej czekolady, dostępnego w nieprzebranym wyborze pod względem smaku, wielkości oraz … rozpiętości skrzydeł. Najwyraźniej więc proces skomercjalizowania tego Święta – daru mądrości, poznania i wiary wymaga dłuższego czasu.

Żyjemy przecież w Kraju, w którym ustawicznie na wiele sposobów zwalczana jest religia chrześcijańska. Nie tak dawno dla przykładu z lubością powtarzano w mediach fakt praktycznego zamęczenia na śmierć starszej kobiety przez syna i synową, którzy chcieli wypędzić z ciała matki szatana. Z lubością powielano informacje, popartą wypowiedziami sąsiadów o głębokim katolicyzmie sprawców, o codziennym chodzeniu do kościoła itp. Należy się domyślać, że gdyby dziennikarze posiedli wiedzę, iż sprawcy są członkami „antysystemowej” partii bądź członkami Rodziny Radia Maryja na pewno nie omieszkaliby tych faktów sprawnie uwypuklić. Umiejętnie przemycany był przekaz : ot, wzajemnie się uzupełniający prymitywni ludzie z podobną religią no to i skutek musi być taki, a nie inny. Zabrakło jednak prostej i wyjaśniającej refleksji, że to nie sprawa religii tylko głupoty. Że religia i rozum muszą iść w parze. Jeśli religia bowiem znacznie wyprzedza rozum to mamy faktycznie do czynienia z plenieniem się zabobonów, gdy jest natomiast odwrotnie szerzy się ateizm.

Zabrakło informacji i próby wyjaśnienia dlaczego w tym katolickim kraju łączna liczba zarejestrowanych lub potajemnie działających wielorakiej maści wróżek, domorosłych egzorcystów oraz innych samozwańczych ekspertów przekracza już 100 tys. osób i jest trzykrotnie większa od ilości katolickich osób duchownych.

Dlaczego w Polsce, żeby na drzwiach gabinetu mieć napisane „Psycholog” należy uczyć się i zaliczać różnego rodzaju certyfikaty przez ponad 20 lat, podczas gdy umieszczenie tabliczki z napisem „Porady psychologiczne” wymaga praktycznie spełnienia „aż” trzech warunków: ukończenia 18 lat, zaliczenia szkoły podstawowej oraz zarejestrowania działalności gospodarczej. Chciałoby się spytać: gdzie tu rozum, gdzie logika. Czyste szaleństwo. Ale – jak to już dawno odkrył Szekspir – w nim to właśnie należy doszukiwać się metody. Tego sposobu „otwarcia się” na nowe społeczeństwo, składające się z jednej strony z ateistów z drugiej zaś z zabobonnych mędrków. Dlatego tak bardzo nam wszystkim oraz Polsce potrzebne jest to Święto … Zesłania Ducha Świętego.

—
30.05.2014 Jacek Zalewski

Starsi nieco fani festiwali pamiętają zapewne Conchitę Bautistę, piosenkarkę z Hiszpanii, która pięknym głosem, zmysłowością i temperamentem podbiła niespełna pół wieku temu w Sopocie serca prawie wszystkich mężczyzn. Niezapomniany Lucjan Kydryński skwitował ten stan wymyślonym na poczekaniu mniej więcej tak brzmiącym kupletem : ” U mężczyzny przy Conchicie w oka mgnieniu jest 40 stopni w cieniu”. Cóż, współczesna Europa, dzisiejszy lansowany nachalnie zgubny gust i obyczaj, obecni prowadzący i wykonawcy tak się mają do tamtej, nie tak odległej czasowo Europy jak Conchita Wurst do Conchity Bautisty. Jednak chciałoby się tylko jeszcze za Danutą Rinn spytać : „Gdzie ci mężczyźni ” ?. Gdyż… ” dookoła jeden z drugim jak nie nerwus to histeryk, drobny cwaniak, skrzętna mrówa, niepoważne to, nieszczere. Jak bezwolne manekiny przestawiane i kopane, gęby pełne wazeliny, oczka stale rozbiegane. Bez godności, bez honoru, zakłamane swoje racje…” itd. Niestety, w Europie estradowi fani, skutecznie manipulowani przez ekspertów i autorytety o mentalności Czerwonego Kapturka i Piotrusia Pana od czasu śp. Danuty Rinn wcale nie spoczęli na laurach lecz niosą dumnie coraz wyżej tęczowy sztandar.

Degradacja postępuje. I pomyśleć, że określenie kogoś mianem gwiazdy pierwotnie oznaczało… punkt odniesienia. Dzisiejsza gwiazda do pierwowzoru ma się więc tak jak seks do … sekstantu, jak Wiedeń Habsburgów do zaćpanego obecnie Mexicoplatz. A my Polacy ? Mamy swój własny sekstant, wytworzony i sprawdzony przez tysiącletnią wiarę, kulturę, zwyczaje i tradycje. Warto pamiętać, że to proste urządzenie pozwala nie tylko utrzymać prawidłowy kurs żeglowania przez dzieje. Ono także podpowiada czy nie zbaczamy na rafy historii.

—
14.05.2014 Jacek Zalewski

Zapewne też pojawiają się w głowach głębsze, historyczne konotacje i refleksje, których punktem odniesienia są doświadczenia naszego własnego Kraju. Nasi Przodkowie, stając do walki o wolność i niepodległość praktycznie mieli na swych biało-czerwonych sztandarach wypisane tylko dwa hasła. Jedno z nich to : „Bóg – Honor -Ojczyzna”. Jakże zwięzłe i bogate w treści hasło, jakże logicznie ustalona kolejność. Czyż bowiem Ojczyzna ma szansę powstać, a następnie szczęśliwie i godnie funkcjonować jeśli na jej czele stoją podatni i głusi na…” niegodziwości i zasadzki złego ducha, które po tym świecie krążą” ? Już o rycerskości czy honorze, zastępowanym magicznym słowem „procedura” nie ma nawet co wspominać…. . Oczywiście, posiłkując się szczęśliwie otrzymanymi ziemskimi… „suplementami diety” jak bogactwa naturalne czy finansowe dotacje można w glorii jakiś czas funkcjonować, z pominięciem czy wręcz lekceważeniem respektowanej przez Przodków dewizy życiowej : „Ora et labora”.

Innym hasłem, wyhaftowanym na sztandarach było zawołanie : „Za wolność waszą i naszą”. Czyż znowu nie mamy do czynienia z dowodem mądrości i przenikliwości Przodków. Jaką bowiem gwarancję ma nasza, polska wolność jeśli wokoło panoszy się dyktatura, łamane są prawa, a… z drugiej strony nachalnie przemyca się i foruje politycznie poprawne, pseudonaukowe, zgubne światopoglądowe ideologie ? Wspieranie więc słusznych aspiracji Ukraińców ma jakby równolegle swe polskie, głębsze odniesienie. Nie tylko historyczne, ale przede wszystkim te wynikające z troski o naszą pomyślną i trwałą przyszłość.

—
27.01.2014 Jacek Zalewski

Czytając na przykład III część Dziadów, a zwłaszcza scenę „Salon Warszawski” jakże łatwo przychodzą na myśl analogie do czasów współczesnych. Jak nie trudno dopasować dzisiejszą scenę polityczną i zachowania społeczne do czasów listopadowego zrywu narodowego i odwrotnie. Mieszają się i zastępują wzajemnie pojęcia, zachowania czy postawy. I tak na przykład w…różowym „Salonie Warszawskim” prym wiedzie „Towarzystwo Stolikowe”, powiedzieć można… kawiorowe. To kosmopolici, całą gębą europejczycy, przejmujący się raczej co o nich sądzi nie naród lecz taka czy inna obca władza, z którą głównie wiążą swe osobiste kariery i korzyści. To wysocy urzędnicy, literaci, damy z towarzystwa, generałowie. A także wszelkiej maści… celebryci z niepohamowanym „parciem na szkło”, dziennikarze czy aktorzy. Ich tematem są plotki i bale, kto bardziej poprawnie wypadł u Namiestnika czy… w kolorowym brukowcu, kto był mniej lub bardziej skąpo ubrany na kolejnej gali wzajemnej adoracji. Komu w najbliższym czasie grozi zesłanie na… medialny Sybir.

Ich postawę wieszcz Adam definiuje jako tchórzowską, uległą i obłudną. Na fali oświeceniowych prądów szczególnym i ulubionym obiektem ataku ze strony „Towarzystwa Stolikowego” jest Kościół oraz przedstawiciele duchowieństwa. Nie brak wielu głosów, domagających się ograniczenia swobód dla krnąbrnych „czarnych”, chytrych pasibrzuchów, czy wspierającej się chmary pedofilów.

W „Salonie” ulubionym tematem nie jest stan polskiego państwa i potrzeba jego naprawy. Ba, polskość tutaj to nienormalność, której najlepiej się wyrzec. Trzymanie się tradycji prowadzi bowiem Polskę prosto na rubieże zaścianku europejskiego. Bywalcy Salonu czują się samozwańczymi wybrańcami i „elytą” Narodu. Dlatego też z pogardą i wyższością zerkają ku wejściu do „Salonu Warszawskiego”. Tam gromadzi się bowiem licznie „Towarzystwo Drzwiowe”, składające się głównie z młodzieży oraz ludzi starych, doświadczonych. Ci ostatni, często weterani nie kryją wzruszenia i łez. Mądrość życiowa aż nadto im podpowiada do czego może i musi doprowadzić polityka „Salonu”. To zatruwanie ateizmem, dewiacjami, prymitywną kulturą, zalewanie ulic bankami, aptekami, pubami czy agencjami towarzyskimi, lansowanie najniższych lotów kabaretów, programowo wyszydzających tradycyjne wartości.

Młodzi słuchają starych, pamiętających wojny, powstania czy… stan wojenny. Młodzież nie chce być z jednej strony karna i wręcz tresowana na obraz i podobieństwo nowej ideologii a z drugiej zaś traktowana pobłażliwie za rozwiązłość, brak zasad czy… palenie trawki. Chce być patriotyczna, pamiętać o wydarzeniach historycznych. Chce się utożsamiać z narodowymi, biało-czerwonymi barwami czy też własnymi, klubowymi. A nie tęczowymi, nijakimi, obcymi. Buntuje się przeciwko wmawianiu przez „Towarzystwo Stolikowe”, że patriotyzm to w najlepszym przypadku nacjonalizm a tak naprawdę to zakamuflowany faszyzm. Nie zgadza się z lansowanym, „zero-jedynkowym” i jedynie słusznym wyborem : albo tradycja, zaścianek i zacofanie albo nowoczesność, postęp i dobrobyt. Czy można więc lekceważyć przypisane wieszczowi Adamowi przestrogi, które tak zwięźle zdefiniował: „Tylko pod krzyżem, tylko pod tym znakiem Polska jest Polską, a Polak Polakiem” ? Nie bójmy się i nie martwy o Pana Boga. Wierzymy bowiem, że On ostatecznie i na pewno „zmiażdży głowę wężowi”, a Jego Kościoła bramy piekielne nie przemogą. Martwmy się raczej o św. Krzyż, o nas, o Polskę… Zegar Wieszcza tyka bowiem od dawna. Jeśli bowiem zaufać przepowiedni Poety, że …”wewnętrznego ognia ( naszego Narodu ) sto lat nie wyziębi” to należy zadać sobie pytanie i zastanowić się ile to już lat pod przykrywką języka miłości jesteśmy plugawym opluwaniem systematycznie gaszeni, pozbawiani Ducha ? Kiedy staniemy się ostatecznie tacy jak tego oczekuje „Towarzystwo Stolikowe” ? ” Bez serc, bez ducha, ot… szkieletów ludy ” ? W dodatku niekiedy beznadziejnie zadłużeni. Ileż to jeszcze z tych stu lat zostało, by historia, która – jak wiadomo – lubi się powtarzać zatoczyła swe zgubne koło… ?

Należy może w tym miejscu wesprzeć Wieszcza pracą księdza Henriego Delassus’a, który w swej książce „Duch rodzinny” z początku XX wieku konkluduje: ” Narodowi może przydarzyć się coś gorszego niż utrata wojska i okrętów, niż bankructwo finansowe czy też napad na jego terytorium To porzucenie tradycji i utrata ideału. Historia wszystkich ludów to potwierdza”. A zegar tyka bez litości !

—
12.11.2013 Jacek Zalewski

Wiadomo bowiem, że z Poznania do Warszawy to odległość ok. 300 km, a ów zmęczony miał na myśli nie tylko ten odcinek, ale także przebyte kilometry w Stolicy jak i drogę powrotną. I mógłby dalej opowiadać na pewno ciekawe rzeczy. Ale nie ! Zawsze się znajdzie… super mądra i chorobliwie dokładna głowa dla której ów lapsus stał się idealną okazją, by zaistnieć i błysnąć w towarzystwie. „Przepraszam bardzo, ale do Warszawy jest nie 700 a nieco ponad 300 kilometrów” – odezwie się głosem, zdradzającym niemałe z siebie zadowolenie.

To tylko pretekst dla głowy wrogiej, dla której owe dwa słowa są idealne do wypowiedzenia poglądu, że na pewno ów wróciwszy z Warszawy myśli, że skoro ma stanowisko oraz tytuł doktora to może uważać obecnych za niedouczonych i tym samym opowiadać głupoty. Zaraz też z filozoficznym zacięciem żachnie się retorycznie głowa zakompleksiona w stylu ” I jak taki może mieć ukończone studia”. Bohater niespodziewanej akcji, zaskoczony, indagowany by wykrztusił słowo „przepraszam” zapomniał, by powiedzieć o powodzie ważnej wizyty w Stolicy, a także skromnym fakcie, że zebrani piją dobre wino przywiezione akurat przez niego. Prym tu jednak zawsze wiedzie mądra ale i wredna głowa, która jakby dla dobra obrażonego i poszkodowanego ogółu ( a tak naprawdę zdecydowanej mniejszości ) umiejętnie potrafi wzmóc napięcie, zatruć atmosferę, windując jednocześnie siebie do miana wyroczni.

Porównywalnych sytuacji może każdy chcący doszukać się w skali nie wąskiego grona znajomych lecz ogólnopolskiej. Ot, choćby tragiczny przykład. Jadący pod wpływem alkoholu ksiądz potrącił i mocno poturbował na drodze dziecko, które trwale okaleczone będzie żyło z traumą przez resztę swoich dorosłych dni. To naprawdę bardzo przykre dla wszystkich zdarzenie. Atakujące z furią media stają w specyficzny sposób w obronie pokrzywdzonego dziecka. Pełne fałszywej troski nagłówki w prasie typu ” Czy Papież Franciszek pozbędzie się pijaków w sutannie ?” lub ” Czy Kościół wydźwignie się z grzechu pijaństwa” należą do tych delikatnych, choć równie misternie szyjących łatkę „ksiądz – pijak”. Przywołany na medialny dywanik „Szef” księdza, choć podkreśla do znudzenia o zerze tolerancji dla pijanych za kierownicą próbuje słusznie to tragiczne zdarzenie ująć w szerszym kontekście.

Bo – oczywiście – dla nikogo, jadącego w stanie nietrzeźwym nie ma żadnej okoliczności łagodzącej. Ale gdyby tak może byłaby obwodnica miasta, mająca zostać wybudowana już na Euro 2012, gdyby pijany kierowa nie wjechał w dziurę na nieremontowanej od kilku lat drodze, gdyby z powodu oszczędności nie były wyłączone lampy uliczne, gdyby dziecko chodziło do swojej „starej” szkoły, która została właśnie zlikwidowana, gdyby jeszcze nie zadziałały inne niekorzystne czynniki może nie doszłoby do tragedii.

Jaką to głową trzeba dysponować, by wysnuć z takiego toku rozumowania nachalnie promowany wniosek, że Biskup broni księdza – pijanego sprawcę i podstępnie próbuje całą winą obarczyć wrogi Rząd oraz władze lokalne ? Ba, jaka to musi być głowa, która sugeruje, że Przełożony z pewnością toleruje nadużywanie alkoholu i jawnie próbuje całą sprawę przykryć pod przysłowiowy dywan. Jakie ostateczne cele świtają w takiej głowie. Czy dobro dziecka, o którym już za dwa dni nikt nie będzie pamiętać ? Czy też może celem jest pełna miłości potrzeba pochylenia się z troską nad chwilowo, a może i trwale upadłym zwykłym człowiekiem ? Upadłym, bo może nie potrafiącym w tym katolickim Kraju udźwignąć na sobie wiedzy, którą od lat jest przygniatany w ciszy konfesjonału, nie potrafiącym jednak zawsze żyć jako całkowicie i wyłącznie oddanemu Bogu. Pozostawionemu samemu sobie. Czy tak naprawdę wszystko co przez medialną głowę podane na tacy jest do strawienia, szczere, służy naszemu zdrowiu, czy w końcu można ostatecznie mieć zaufanie do suflerującego… szefa kuchni ?

Ktoś może zapytać : jaki szef kuchni, jaki sufler ? Cóż ! Mądrej głowie…

—
22.10.2013 Jacek Zalewski

Któż wtedy nie pękał ze śmiechu, co było w znacznym stopniu wytłumaczalne wspaniałą grą aktorską panów Dziewońskiego i Michnikowskiego. Ale jaki odsetek z tych pokładających się ze śmiechu tak naprawdę rozumiał na czym polegał „problem” ? Zapewne odsetek rozumiejących był porównywalny z procentowym udziałem „starszej w wierze” mniejszości w ogólnej populacji. Można było ten fakt jednak zrozumieć. W Kraju obowiązywał od lat ustrój socjalistyczny, atrybutów zaś typowych dla gospodarki kapitalistycznej było tyle co przysłowiowy kot napłakał. Przedwojenni polscy biznesmeni i bankierzy już raczej powymierali a młodzież, głównie akademicka zajęta była myślą o „Zachodzie”, chodzeniem po górach, robotniczymi praktykami studenckimi i zbieraniem cegiełek na „Dar Młodzieży”.

Dziś jest jakże inaczej. Wyrosło nam nowe, postępowe pokolenie. Wykształcone, otwarte na świat, mieszkające w Europie bez granic, różnorodne, tolerancyjne, świadome swych praw. Tworzą społeczeństwo, w którym galeria ma się kojarzyć z marketem, akademia ze szkółką piłkarską a gala z ringiem bokserskim. Parada (paradiese !) ma natomiast głównie przywodzić na myśl obsceniczny przemarsz mniejszości seksualnych, a określenie partner w żadnym wypadku nie może oznaczać dla przykładu wspólnika lecz życiowego przyjaciela, oczywiście tej samej płci – póki co gatunku ludzkiego. To pokolenie jest karmione papką, że „Franciszek” musi się wstydzić za hierarchów polskiego Kościoła a zwykły wierzący – nie jakiś tam biskup – ma mieć decydujący wpływ kto będzie proboszczować w wybranej parafii. To pokolenie wie, że ma być tęczowe, kolorowe a tylko od święta biało-czerwone w piwnych oparach strefy kibica. Nie może też pozwolić, by rozwydrzeni kibole pod płaszczykiem patriotów podczas Marszów Niepodległości zakłócali pokojowe manifestacje importowanych antyfaszystów. I tylko oglądając na „jutubie” wspomniany skecz jednego to wykształcone pokolenie zapewne nadal nie zrozumie W jakiej sprawie dzwonił Beniek Rappaport. Bo to wiedza dla wybranych. No… chyba żeby… w końcu Rozencwajgowa by wyzionęła ducha.

—
16.08.2013 Jacek Zalewski

Niestety, telewidzki i telewidzowie nie doczekali się rozwinięcia tego bardzo ciekawego zagadnienia. A zapewne niejeden chciałby się dowiedzieć czegoś więcej. Na przykład czy ten sam w sobie korzystny fakt wynika z kryzysu na Zachodzie i tamtejszy konsument poszukuje tańszych odpowiedników z Polski, czy też odwrotnie, coraz biedniejszy Polak obrazowo jest zmuszony do rezygnacji z finlandzkiego masła na rzecz wyrobu masłopodobnego. Istotne zdaje się pytanie czy w kontekście słabnącego złotego handel sprowadzanym towarem jest dla importera, a także budżetu w ostateczności opłacalny. Załóżmy bowiem taki przykład. Importer zakupuje na kredyt kupiecki żywność za 250 tys. euro, która w dniu przekroczenia granicy miała wg średniego kursu NBP wartość 1 miliona złotych ( 1 euro = 4 pln ). Importer narzuca marżę 20 % czyli 200 tys. zł i wciągu miesiąca sprzedaje cały towar. Koszty ogółem wyniosły ponad 100 tys. i wraz z podatkiem dochodowym zamknęły się kwotą ok. 120 tys. zł. Zysk więc wyniósł 80 tys. zł. Mija jednak termin 40 dni kredytu kupieckiego i należy zapłacić Dostawcy 250 tys. euro. Importer kupuje więc dewizy w swoim banku, w którym kurs sprzedaży przy dewaluacji złotego wynosi 4,33, co oznacza kwotę 1.082.500 zł. Ostatecznie więc Importer poniósł stratę w wysokości 2.500 zł. Zaksięguje on tak zwaną różnicę kursową ( 82.500 zł ) w koszty bieżące i Minister Finansów żadnego wpływu podatku z tego źródła już w danym miesiącu raczej się nie doczeka. Podobnie można odnieść się do eksportu, zadając sobie pytanie czy przychód ze sprzedaży dewiz przekroczył koszty ich otrzymania. Na przykład przy malejącym spożyciu mięsa jego producenci starają się za każdą cenę wysłać swe produkty na Wschód. Malo tego. Należy w tym momencie pamiętać, że w takiej sytuacji Minister Finansów nie doczeka się żadnego, a planowanego wpływu z podatku VAT.

Oczywiście przykładów, dowodzących, że na problem sukcesu przewagi eksportu nad importem należy spojrzeć w szerszym aspekcie jest znacznie więcej. Zamiast jednak doczekania się wyjaśnienia w zrozumiałej formie choćby swoistej zagadki jak to jest, że przy niezanotowanej na tej „Zielonej Wyspie” recesji gospodarczej coraz bardziej brakuje dosłownie na wszystko pieniędzy to przeciętny Kowalski do znudzenia ogląda pewien kibicowski napis o Litwinach na poznańskim stadionie. Nie dowiadując się zresztą, że był to – owszem, kontrowersyjny – ale tylko skromny rewanż za to co spotkało kibiców „Lecha” na Litwie. W każdym razie w Grodzie Przemysława nikt Litwinom nie przebijał opon samochodowych. Także chociaż o szansie doszukania się poważnych wyjaśnień na forach internetowych przeciętny Kowalski nie ma nawet co marzyć. Tam bowiem głównym problemem dnia jest dla przykładu obawa, czy mąż Anny Muchy zaakceptuje dzielnie jej odmieniony makijaż. O problemie pogodzenia się męża z nowym kolorem lakieru na paznokciach nie ma sensu wspominać bo tylko dla ograniczonych nie jest to oczywiste. Prawdy niedokończone… Jakoś dziwnie na myśl przychodzi pewien Wódz o raczej zapamiętanym nazwisku. Gdyby żył i zechciał tego rodzaju prawdy stosować mógłby śmiało w swym „curriculum vitae” wytłuszczonym drukiem napisać, że dawnymi laty jego niezwyciężone chorągwie zapuszczały się hen, aż pod … Stalingrad. I byłaby to szczera prawda. Niedokończona.

—
02.09.2013 Jacek Zalewski

Prezydent zaś, autor słynnego powiedzenia : „Jaki prezydent taki zamach” sam się przekonał jak to jest… Jednak prawdziwym hitem stają się nagle obśmiewani dotąd obywatele raczej nie młodzi, nie wykształceni, z małych wsi. W „mętnych mediach” awansowali pryncypialnie do rangi zbiorowego autorytetu, w niczym nie przypominających „moherów”.

Bronią jak niepodległości księdza – patrioty A.D.2013, który – wzorem gen. „Waltera” – postanowił nie kłaniać się biskupim kulom. Wymieniając w swych wypowiedziach nazwiska ulubionych dziennikarzy i takież tytuły prasowe potwierdza, że każdy prędzej czy później może się do reszty zatracić. I już nie wie czy jest obrzezany czy obeznany. A owi duchowi opiekunowie medialni z troską pochylają się nad „swym” kościołem. Chcą, by był postępowy, współczesny, otwarty, jak na Zachodzie. Zapominają tylko dodać: z pustymi ławkami. Akceptują tylko kościół biedny jak pierwowzór Franciszek. Najlepiej taki, którego w końcu nie będzie stać na opłacenie podatku gruntowego.

Być może już, witając się z gąską widzą na placu św. Piotra jakiś biurowiec z siedzibą banku o globalnym zasięgu. Nie zawodzi jak zwykle biłgorajska sotnia, która wespół w zespół z odpowiednim ministrem – ku pokrzepieniu serc – tropi faszystów, zrzucanych pewnie z samolotów przez Amerykanów. Nie ma więc tym razem nudy. Wiadomo – licho nie śpi. A Ty ! ?

—
16.07.2013 Jacek Zalewski

W tym czasie to dla nich tacy ludzie jak Kuroń, Modzelewski a głównie Michnik byli synonimem zła, ksenofobii, języka nienawiści , „piątą kolumną” wszelkiej maści odwetowców i rewizjonistów. Wraz z zaprzestaniem bronienia socjalizmu jak niepodległości redaktor Michnik stawał się dla nich autorytetem i guru. Czy dlatego, by żyjąc dostatnio z sowitej emerytury nie dopuszczać do siebie moralnych rozterek ? Bo, niby z jakiej racji. Służyli przecież „ludziom honoru”, broniących Polskę przed podpaleniem, zacofaniem, „czarnymi”, niosąc jednocześnie kaganek oświaty, sprawiedliwości i światowego postępu. A wszystkim przeciwnikom i tak słusznie się należało miejsce na … „Łączce”. Bo przecież – jak powiedział niedawno sam Prezydent przy okazji wręczania orderów – właśnie ci wyżej wymienieni jako pierwsi stawili opór nieludzkiemu systemowi. Jacy tam żołnierze wyklęci. Po prostu były to nie rozumiejące, nie czujące ducha nowych czasów leśne bandy, które nie chciały skorzystać z amnestii.

O tym jaki to musiał być Rząd, który walczącym o wolną Polskę proponował łaskawie amnestię dziś już nikt nawet się nie zastanawia. Należy się domyślać, że i to pokolenie też się nie przyzna, że wykorzystywane służyło frajersko nie Polsce tylko obcej idei. To może przyzna się następne pokolenie… już wnuków, wierzące w unijny związek europejskich regionów.

Może pomyśli, że – tak choćby dla przykładu – przed faktycznie gigantycznym planem budowy autostrad wręcz sabotażem było wyprzedawanie za bezcen nowoczesnych polskich cementowni, które jakoś solidarnie nie bankrutują. Nie ! To pokolenie dla spokoju sumienia nawet się nie zastanowi tylko za dobrą monetę przyjmuje jedynie słuszne wyjaśnienie od pożytecznych frajerów medialnych, że wszystkiemu winni są ci, którzy wprowadzili w życie ustawę o przetargach publicznych, w myśl której ma wygrywać najtańszy oferent. A, że dysponuje tylko biurkiem i robotnikami, parającymi się dotąd pracami na polach ryżowych ? Cóż może więc Partia i Rząd w takiej sytuacji, nieprawdaż ?

Zresztą… aktyw tego pokolenia do końca żywić będzie nieugięte przekonane, że gdyby np. dzielny Premier się dowiedział, iż niedługo stać będzie niejednego, nie tylko frajerskiego Polaka na menu, złożone głównie ze szczawiu to z całą pewnością Ów się na to by nigdy nie zgodził i zdenerwował… nie(na) żarty. No bo któż chce za darmo zostać frajerem….

—
26.06.2013 Jacek Zalewski

Zapominamy, czy nie chcemy pamiętać, że czasy… to MY, że tak zwany „święty spokój” nie może być pretekstem do usypiania w nas sumienia.
Zawsze jest tak, że o porządek trzeba dbać a bałagan jakoś… sam się robi. Trudno w ogrodzie zaobserwować, by życiodajne warzywa wypleniały chwasty. Zawsze jest odwrotnie. Niestety. Zawsze jest tak, że raz wpuszczony do ogrodu chwast, jedno przyzwolone kłamstwo, czy tolerowany grzech, niczym szatan ma wyjątkowe zdolności do zagospodarowywania raz zdobytej przestrzeni… na przyczółku naszej wiary, etyki, religii, kultury, patriotyzmu czy staropolskiego obyczaju.

Dlatego należy pamiętać, czego od nas – za pośrednictwem Apostołów – wymaga Stwórca. Oczekuje czuwania i gotowości. Czyli bycia mądrym przed szkodą, czyniącą ze złotych „nędzne grosze”. Dbania, by nigdy – jak u panien roztropnych – nie zabrakło w zanadrzu… oliwy !

—
18.06.2013 Jacek Zalewski