Główna

Komunikat Akcji Katolickiej – 24.10.2013 r.

W czwartek 24.10.2013r po wieczornej Mszy Św. odbędzie się spotkanie Parafialnego Oddziału Akcji Katolickiej.
Poruszane będą min. tematy:
1. Kontemplacja Pisma Łk 18,9-14 Wysłuchana modlitwa skruszonego grzesznika;
2. Wykład „O prymacie pracy ludzkiej nad kapitałem – nieekonomiczne spojrzenie ekonomisty” – Aleksander Grzelak;
3. Sprawy organizacyjne.

SPRAWOZDANIE – ROK 2012

1. Sakramenty i sakramentalia
a) Chrzty – 42
b) I komunia św. – 61
c) Bierzmowanie – 58
d) Śluby – 8
e) Pogrzeby – 38

2. Rekolekcje
a) Parafialne – ks. dr Rafał Pajszczyk
b) Szkolne – ks. dr Szymon Stułkowski wraz ze studentami z Akademickiego Koła Misjologicznego
c) Kazania pasyjne – ks. Marcin Czujek
d) Odpust parafialny ks. dr Jan Glapiak
e) Dni skupienia dla rodzin – ss. Uczennice Krzyża
f) Rekolekcje dla Wspólnoty Modlitwy o. Pio w Górce Klasztornej

3. Czuwania modlitewne
a) Całodniowa adoracja NS przed odpustem parafialnym
b) środy godz. 21.00 – 21.30 – adoracje indywidualne NS
c) adoracje Wielkiego Tygodnia – Wielki Czwartek i Wielki Piątek po Liturgii oraz w Wielką Sobotę w ciągu dnia
d) Nabożeństwa Fatimskie
e) Czytanie Pisma Świętego w ramach „Dnia Biblii”
f) W liturgiczne wspomnienie bł. Jana Pawła II – uroczysta Msza Święta z Nieszporami o bł. Janie Pawle II, Różaniec papieski i procesja z relikwiami bł. Jana Pawła dookoła kościoła.
g) Wielbienie śpiewem – kwartalna adoracja prowadzona przez POAK
h) Godzina Łaski – adoracja prowadzona przez Wspólnotę Modlitwy o. Pio

4. Peregrynacja Tryptyku Świętej Rodziny – przez tydzień okazja do wspólnej modlitwy całej rodziny

5. Duszpasterstwo dzieci
a) Jasełka
b) Wyjazd dzieci I komunijnych do Lubasza
c) Dzień Zaduszny – wspólna modlitwa przy grobach
d) Spotkania formacyjne w ramach Zespołu „Iskierki”
e) Spotkania formacyjne w ramach „Szkolnego Koła Caritas”
f) Spotkania formacyjne w ramach „Kółka Biblijnego”
g) Sobotnie spotkania formacyjne dla ministrantów młodszych i starszych oraz ich uczestnictwo w turniejach sportowych
h) Celebracje dla dzieci klas I, II i III – będące przygotowaniem do I Komunii św.

6. Duszpasterstwo młodzieży
a) Regularne spotkania gimnazjalistów klas I – III, przygotowujące do bierzmowania
b) Sporadyczne spotkania młodzieży w ramach Duszpasterstwa Młodych

7. Duszpasterstwo dorosłych
a) Spotkania w ramach grup parafialnych: Wspólnoty Żywego Różańca, Apostolstwa Modlitwy, Miłosierdzia Bożego, Wspólnoty Modlitwy o. Pio
b) Krąg biblijny prowadzony przez ks. prof. Janusza Nawrota
c) Spotkania z rodzicami dzieci I komunijnych i rodzicami młodzieży przygotowującej się do bierzmowania
d) Spotkania z radami: RD i RE
e) Spotkania z członkami Parafialnego Oddziału Akcji Katolickiej

8. Wydarzenia kulturalne
a) Koncert kolęd: Zespół Tańca Ludowego „Staropolanie”, „Iskierki”.
b) Misterium Męki Pana Jezusa w reżyserii Przemysława Basińskiego wykonane przez rodziny naszej parafii.
c) Koncert w ramach VII Ogólnopolskiego Festiwalu Muzyki Organowej i Kameralnej – Komorniki 2012 – Wykonawcy: Ian Maksin – wiolonczela i Gedymin Grubba – organy
d) „Wieczornica Miłosierdzia Bożego” zorganizowana przez Parafialny Zespół Caritas (modlitwa różańcowa z przygotowanymi rozważaniami, a następnie w Sali bł. Jana Pawła II projekcja filmu Andrzeja Barańskiego pt. „Braciszek”).
e) „Koncert dla Pana Boga” zorganizowany przez wspólnotę „Syjon”

9. Spotkania integracyjne
a) Festyn z okazji odpustu parafialnego
b) Tulce – pielgrzymka piesza i rowerowa
c) „Rajd Różańcowy” do par. pw. św. Jadwigi Śląskiej w Lusowie
d) Spotkanie z kierowcą kard. Karola Wojtyły
e) Wykład na temat życia i działalności gen. Dowbór Muśnickiego (mgr Barbara Kraśnik)

10. Pielgrzymki autokarowe
a) Licheń
b) Pielgrzymka Ofiarowania Parafii Archidiecezji Poznańskiej Świętogórskiej Róży Duchownej w Gostyniu w 500-lecie potwierdzenia autentyczności cudów i z okazji przyznania Złotej Róży Papieskiej
c) Świebodzin i Pniewy
f) Częstochowa
g) Loreto – San Giovanni Rotondo – Monte Cassino – Rzym – Asyż – Wenecja.
d) Gniezno i Lednica
e) Lubasz – pielgrzymka dla starszych i chorych zorganizowana przez PZC
f) Berlin – katedra pw. św. Jadwigi Śląskiej

11. W marcu odbyła się wizytacja kanoniczna połączona z udzieleniem sakramentu bierzmowania, którą przeprowadził ks. bp Zdzisław Fortuniak.

12. W sierpniu nastąpiła zmiana wikariuszowska, na miejsce ks. dr Bartosza Nowakowskiego, przyszedł do naszej wspólnoty ks. mgr Piotr Pawelec.

13. Inwestycje parafialne
a) Podjazd dla niepełnosprawnych (prawie ½ kosztów zostało pokryte z odpisu 1% od podatku osób, które przekazały go na naszą parafię);
b) Kostka brukowa przy podjeździe i probostwie;
c) Rzutnik multimedialny;
d) Baldachim;
e) „Okno Papieskie” w Sali bł. Jana Pawła II;
f) Wymiana wykładziny podłogowej w zakrystii;
g) Założenie wkładu kominowego oraz konserwacja pieców w kościele i domu parafialnym;
h) Malowanie jadalni, kuchni i mieszkania księdza Wikariusza;
i) Konserwacja żyrandoli, częściowa wymiana żaluzji i firan w jadalni;
j) Wymiana posadzki i malowanie sali przy wikariacie w domu parafialnym;
k) Pozyskanie stołu konferencyjnego i 120 krzeseł dla sal parafialnych.

Wszystkim parafianom, którzy angażują się w „życie parafii” w możliwy dla siebie sposób i chętnie włączają się w realizację podejmowanych przedsięwzięć poświęcając swój czas, składam serdeczne Bóg zapłać. Dziękuję za systematyczne wsparcie finansowe, szczególnie podczas składki inwestycyjnej, wszystkim biorącym na siebie współodpowiedzialność materialną za istnienie i owocne funkcjonowanie naszej wspólnoty.

Z radością informuję, że nasza parafia nie posiada żadnych zadłużeń finansowych.

Z okazji Nowego Roku – Roku Wiary życzę wszystkim odwagi w pogłębianiu swojej wiary oraz zaangażowania w dawanie świadectwa w myśl hasła roku duszpasterskiego: „Być solą ziemi”.

Ksiądz Proboszcz

Orędzie na Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu

Milczenie i słowo drogą ewangelizacji
Orędzie na Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu, 16 września 2012 r.

Drodzy bracia i siostry!

W związku ze zbliżającym się Światowym Dniem Środków Społecznego Przekazu 2012 roku pragnę podzielić się z wami paroma refleksjami dotyczącymi pewnego aspektu procesu komunikacji międzyludzkiej, o którym – choć jest bardzo ważny – niekiedy się zapomina, lecz dzisiaj w szczególny sposób trzeba przypomnieć. Jest nim związek między milczeniem i słowem: dwoma momentami komunikacji, które powinny być w równowadze, następować po sobie i się dopełniać, by budować autentyczny dialog i głęboką bliskość między ludźmi. Kiedy słowo i milczenie nawzajem się wykluczają, komunikacja ulega pogorszeniu, bo albo wprawia w stan pewnego oszołomienia, albo – przeciwnie – wywołuje chłód; kiedy natomiast milczenie i słowo wzajemnie się dopełniają, komunikacja nabiera wartości i znaczenia.

Milczenie jest integralną częścią komunikacji i nie istnieją bez niego słowa bogate w treść. W ciszy słyszymy i poznajemy lepiej samych siebie, rodzi się i pogłębia myśl, wyraźniej rozumiemy to, co chcemy powiedzieć, albo to, czego oczekujemy od innego człowieka, dokonujemy wyboru, jak się wyrazić. Milknąc, pozwalamy drugiej osobie mówić, wyrazić siebie, a sobie samym na to, byśmy nie przywiązywali się bez odpowiedniej konfrontacji wyłącznie do własnych słów czy idei. W ten sposób tworzy się przestrzeń, w której dzięki słuchaniu się nawzajem możliwe jest nawiązanie pełniejszej relacji międzyludzkiej. W milczeniu na przykład zauważa się najbardziej autentyczne momenty komunikacji między osobami, które się kochają: gest, wyraz twarzy, ciało są znakami, które objawiają osobę. W milczeniu wyraża się radość, zmartwienia, cierpienie, które właśnie w nim znajdują szczególnie intensywną formę wyrazu. Tak więc z milczenia rodzi się komunikacja bardziej złożona, wymagająca wrażliwości i umiejętności słuchania, która jest wskaźnikiem głębi i charakteru więzi. Tam, gdzie jest dużo komunikatów i informacji, milczenie staje się niezbędne, by rozróżnić to, co ważne, od tego, co zbędne lub marginalne. Głęboka refleksja pomaga nam odkryć, że istnieje związek między wydarzeniami, które na pierwszy rzut oka nie wydają się powiązane, a także ocenić, przeanalizować wiadomości, a dzięki temu można dzielić się opiniami przemyślanymi i wyważonymi i tworzyć autentyczną, wspólną wiedzę. Z tego względu konieczne jest tworzenie odpowiedniego środowiska, swoistego „ekosystemu”, w którym panowałaby równowaga między milczeniem, słowem, obrazami i dźwiękami.

Obecnie spora część dynamiki komunikacji ukierunkowana jest przez pytania, na które szuka się odpowiedzi. Wyszukiwarki i sieci społecznościowe są punktem, w którym rozpoczyna komunikację wiele osób szukających porad, sugestii, informacji, odpowiedzi. W naszych czasach internet jest coraz bardziej zdominowany przez pytania i odpowiedzi. Więcej, współczesny człowiek jest często bombardowany odpowiedziami na pytania, których nigdy sobie nie zadawał, albo potrzebami, których nie odczuwa. Milczenie jest cenne, gdyż sprzyja dokonaniu niezbędnego rozróżnienia licznych bodźców i licznych odpowiedzi, które otrzymujemy, właśnie po to, aby wyodrębnić pytania naprawdę ważne i na nich się skupić. W złożonym i zróżnicowanym świecie komunikacji okazuje się jednak, że wiele osób poświęca uwagę ostatecznym pytaniom ludzkiej egzystencji: kim jestem? co mogę wiedzieć? co powinienem czynić? na co mogę mieć nadzieję? Ważne jest, by osoby, które formułują te pytania, były akceptowane, bo otwiera to możliwość głębokiego dialogu, tworzonego ze słów, wymiany myśli, ale również zachęty do refleksji i milczenia, które czasami może być bardziej wymowne niż pochopna odpowiedź i pozwala temu, kto zadaje sobie pytania, zagłębić się w siebie i otworzyć się na odpowiedź, którą Bóg wypisał w sercu człowieka.

Ten nieustanny strumień pytań wyraża w gruncie rzeczy niepokój istoty ludzkiej, która nieustannie poszukuje prawd, małych i wielkich, dających życiu sens i nadzieję. Człowieka nie może zadowolić zwykła wymiana w duchu tolerancji sceptycznych opinii i doświadczeń życiowych: wszyscy poszukujemy prawdy i podzielamy to głębokie pragnienie, szczególnie w naszych czasach, w których „osoby, kiedy wymieniają informacje, mówią też o sobie, dzielą się swoją wizją świata, swoimi nadziejami, swoimi ideałami” (Orędzie na Dzień Środków Społecznego Przekazu, 2011).

Należy uważnie zainteresować się różnymi formami witryn, aplikacji i sieci społecznościowych, które mogą pomóc współczesnemu człowiekowi w znalezieniu czasu na refleksję i autentyczne pytania, a także momentów milczenia, okazji do modlitwy, medytacji lub dzielenia się słowem Bożym. Zwięzłe zdania, często nie dłuższe niż werset biblijny, pozwalają wyrazić głębokie myśli, jeśli rozmówcy nie zaniedbują rozwoju swego życia wewnętrznego. Nic dziwnego, że w różnych tradycjach religijnych samotność i milczenie są uprzywilejowanymi przestrzeniami, które pomagają ludziom w odnalezieniu samych siebie i tej Prawdy, która nadaje sens wszystkim rzeczom. W objawieniu biblijnym Bóg przemawia także bez słów: „Jak pokazuje krzyż Chrystusa, Bóg przemawia również milczeniem. Milczenie Boga, doświadczenie oddalenia Wszechmogącego i Ojca stanowi decydujący etap ziemskiej drogi Syna Bożego, wcielonego Słowa. (…) Milczenie Boga jest przedłużeniem Jego poprzednich słów. W tych mrocznych chwilach przemawia On w misterium swego milczenia” (adh. ap. Verbum Domini, 30.9.2010, n. 21). W milczeniu krzyża przemawia wymownie miłość Boga, przeżywana aż po największy dar. Po śmierci Chrystusa ziemia pogrąża się w milczeniu, a w Wielką Sobotę, kiedy „Król zasnął, a Bóg w ludzkim ciele wzbudził tych, którzy spali od wieków” (por. Oficjum czytań Wielkiej Soboty), rozlega się na nowo głos Boga, przepełniony miłością do rodzaju ludzkiego.

Jeśli Bóg mówi do człowieka nawet w ciszy, człowiek także odkrywa w milczeniu możliwość rozmawiania z Bogiem i o Bogu. „Potrzebujemy milczenia, które staje się kontemplacją, pozwalającą nam wejść w milczenie Boga i w ten sposób dotrzeć tam, gdzie rodzi się Słowo, Słowo odkupieńcze” (Homilia podczas Mszy św. odprawianej z członkami Międzynarodowej Komisji Teologicznej, 6.10.2006). Kiedy mówimy o wielkości Boga, nasz język zawsze okazuje się nieodpowiedni, toteż ustępuje miejsca milczącej kontemplacji. Z tej kontemplacji rodzi się z całą swoją wewnętrzną mocą pilna potrzeba misji, przemożna potrzeba „oznajmiania tego, cośmy ujrzeli i usłyszeli”, aby wszyscy byli we wspólnocie z Bogiem (por. 1 J 1,3). Milcząca kontemplacja pozwala nam zanurzyć się w źródle Miłości, które nas prowadzi ku naszemu bliźniemu, by odczuć jego ból i dać mu światło Chrystusa, Jego przesłanie życia, Jego dar całkowitej miłości, która zbawia.

W milczącej kontemplacji z większą mocą staje się obecne odwieczne Słowo, przez które został stworzony cały świat, i uświadamiamy sobie ów plan zbawienia, który Bóg realizuje przez słowa i gesty w całej historii ludzkości. Jak przypomina Sobór Watykański II, Boże objawienie urzeczywistnia się „przez czyny i słowa wewnętrznie ze sobą połączone, tak że czyny dokonane przez Boga w dziejach zbawienia ujawniają i potwierdzają doktrynę i sprawy wyrażone w słowach, słowa zaś obwieszczają czyny i rozświetlają zawartą w nich tajemnicę” (Dei verbum, n. 2). Ten plan zbawienia osiąga swój szczyt w osobie Jezusa z Nazaretu, który jest pośrednikiem i pełnią całego Objawienia. Dzięki Niemu poznaliśmy prawdziwe oblicze Boga Ojca, a przez swój krzyż i zmartwychwstanie przeprowadził nas On z niewoli grzechu i śmierci do wolności dzieci Bożych. Podstawowe pytanie o sens życia człowieka znajduje w tajemnicy Chrystusa odpowiedź, która może napełnić pokojem niespokojne ludzkie serce. Z tej tajemnicy rodzi się misja Kościoła i ta właśnie tajemnica pobudza chrześcijan, by głosili nadzieję i zbawienie, by świadczyli o miłości, która umacnia ludzką godność oraz buduje sprawiedliwość i pokój.

Słowo i milczenie. Nauczyć się komunikowania znaczy zdobyć umiejętność słuchania, kontemplacji, a nie tylko mówienia. Jest to szczególnie ważne dla tych, którzy pracują na polu ewangelizacji: zarówno milczenie, jak i słowo są istotnymi i nieodłącznymi elementami działań podejmowanych przez Kościół w dziedzinie środków przekazu, by na nowo głosić Chrystusa we współczesnym świecie. Maryi, której milczenie „pozwala słuchać słowa i sprawia, że ono owocuje” (Modlitwa podczas spotkania z młodzieżą włoską w Loreto, 1-2.9.2007), zawierzam całe dzieło ewangelizacji, prowadzone przez Kościół za pośrednictwem środków społecznego przekazu.

Benedykt XVI, papież

Przesłanie do narodów Polski i Rosji

WSPÓLNE PRZESŁANIE
DO NARODÓW POLSKI I ROSJI

17 sierpnia 2012 roku w Warszawie zostało podpisane przez Arcybiskupa Józefa
Michalika, Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski i Cyryla I, Patriarchę
Moskiewskiego i Całej Rusi, Wspólne Przesłanie do Narodów Polski i Rosji. Jak
podkreślał Arcybiskup Józef Michalik, ten dokument został podpisany w duchu
posłuszeństwa Ewangelii i w poczuciu odpowiedzialności za rozeznanie sytuacji
współczesnego świata. Ojciec Święty Benedykt XVI, kierując słowa pozdrowienia do
Polaków zgromadzonych w dniu 19 sierpnia 2012 roku na modlitwie Anioł Pański
zaznaczył, że jest to ważne wydarzenie, które budzi nadzieję na przyszłość. Wyrosło
bowiem na gruncie pragnienia budowania braterskiej jedności i współpracy naszych
Kościołów na rzecz krzewienia ewangelicznych wartości we współczesnym świecie.
Dlatego też Biskupi Polscy zebrani na Jasnej Górze na Sesji Rady Biskupów
Diecezjalnych podjęli decyzję, aby niniejszy tekst przesłania został odczytany wiernym
w niedzielę 9 września br. To przesłanie wskazuje Polakom i Rosjanom drogę
pojednania, nie poprzez spektakularne polityczne gesty, ale przez odkrywanie prawdy o
trudnej przeszłości, przez gotowość do wzajemnego wybaczenia sobie win i wezwanie do
wspólnego dawania świadectwa Ewangelii, zwłaszcza wobec niełatwych współczesnych
wyzwań.

Oto tekst wspólnego przesłania:
W Chrystusie Bóg jednał ze sobą świat,
nie poczytując ludziom ich grzechów,
nam zaś przekazując słowo jednania
(2 Kor 5,19)

W poczuciu odpowiedzialności za teraźniejszość i przyszłość naszych Kościołów i
narodów oraz kierując się pasterską troską, w imieniu Kościoła Katolickiego w Polsce i
Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, zwracamy się ze słowem pojednania do wiernych
naszych Kościołów, do naszych narodów i do wszystkich ludzi dobrej woli.

Wyznając prawdę, że Jezus Chrystus jest naszym pokojem i pojednaniem (por. Ef
2,14; Rz 5,11), i mając świadomość powołania powierzonego nam w duchu Chrystusowej
Ewangelii, pragniemy wnieść swój wkład w dzieło zbliżenia naszych Kościołów i
pojednania naszych narodów.

1. Dialog i pojednanie
Nasze bratnie narody łączy nie tylko wielowiekowe sąsiedztwo, ale także bogate
chrześcijańskie dziedzictwo Wschodu i Zachodu. Świadomi tej długiej wspólnoty dziejów i
tradycji wyrastającej z Ewangelii Chrystusa, która wywarła decydujący wpływ na
tożsamość, duchowe oblicze i kulturę naszych narodów, a także całej Europy, wkraczamy na
drogę szczerego dialogu w nadziei, że przyczyni się on do uleczenia ran przeszłości,
pozwoli przezwyciężyć wzajemne uprzedzenia i nieporozumienia oraz umocni nas w
dążeniu do pojednania.
Grzech, który jest głównym źródłem wszelkich podziałów, ludzka ułomność,
indywidualny i zbiorowy egoizm, a także naciski polityczne, doprowadzały do wzajemnej
obcości, jawnej wrogości, a nawet do walki między naszymi narodami. W następstwie
podobnych okoliczności doszło wcześniej do rozpadu pierwotnej jedności chrześcijańskiej.
Podziały i rozłam, sprzeczne z wolą Chrystusa, stały się wielkim zgorszeniem, dlatego też
podejmujemy nowe wysiłki, które mają zbliżyć nasze Kościoły i narody oraz uczynić nas
bardziej wiarygodnymi świadkami Ewangelii wobec współczesnego świata.
Po II wojnie światowej i bolesnych doświadczeniach ateizmu, który narzucono
naszym narodom, wchodzimy dzisiaj na drogę duchowej i materialnej odnowy. Jeśli ma być
ona trwała musi przede wszystkim dokonać się odnowa człowieka, a przez człowieka
odnowa relacji między Kościołami i narodami.
Drogą ku takiej odnowie jest braterski dialog. Ma on dopomóc w lepszym poznaniu
się, odbudowaniu wzajemnego zaufania i w taki sposób doprowadzić do pojednania.
Pojednanie zaś zakłada również gotowość do przebaczenia doznanych krzywd i
niesprawiedliwości. Zobowiązuje nas do tego modlitwa: Ojcze nasz (…) odpuść nam nasze
winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
Apelujemy do naszych wiernych, aby prosili o wybaczenie krzywd,
niesprawiedliwości i wszelkiego zła wyrządzonego sobie nawzajem. Jesteśmy przekonani,
że jest to pierwszy i najważniejszy krok do odbudowania wzajemnego zaufania, bez którego
nie ma trwałej ludzkiej wspólnoty ani pełnego pojednania.
Przebaczenie nie oznacza oczywiście zapomnienia. Pamięć stanowi bowiem istotną
część naszej tożsamości. Jesteśmy ją także winni ofiarom przeszłości, które zostały
zamęczone i oddały swoje życie za wierność Bogu i ziemskiej ojczyźnie. Przebaczyć
oznacza jednak wyrzec się zemsty i nienawiści, uczestniczyć w budowaniu zgody i
braterstwa pomiędzy ludźmi, naszymi narodami i krajami, co stanowi podstawę pokojowej
przyszłości.

2. Przeszłość w perspektywie przyszłości
Tragiczne doświadczenia XX wieku dotknęły w większym lub mniejszym stopniu
wszystkie kraje i narody Europy. Zostały nimi boleśnie doświadczone nasze kraje, narody i
Kościoły. Naród polski i rosyjski łączy doświadczenie II wojny światowej i okres represji
wywołanych przez reżimy totalitarne. Reżimy te, kierując się ideologią ateistyczną,
walczyły z wszelkimi formami religijności i prowadziły szczególnie okrutną wojnę z
chrześcijaństwem i naszymi Kościołami. Ofiarę poniosły miliony niewinnych ludzi, o czym
przypominają niezliczone miejsca kaźni i mogiły znajdujące się na polskiej i rosyjskiej
ziemi.
Wydarzenia naszej wspólnej, często trudnej i tragicznej historii, rodzą niekiedy
wzajemne pretensje i oskarżenia, które nie pozwalają zagoić się dawnym ranom.
Obiektywne poznanie faktów oraz ukazanie rozmiarów tragedii i dramatów
przeszłości staje się dzisiaj pilną sprawą historyków i specjalistów. Z uznaniem
przyjmujemy działania kompetentnych komisji i zespołów w naszych krajach. Wyrażamy
przekonanie, że ich wysiłki pozwolą poznać niezakłamaną prawdę historyczną, dopomogą
w wyjaśnieniu wątpliwości i przyczynią się do przezwyciężenia negatywnych stereotypów.
Wyrażamy przekonanie, że trwałe pojednanie jako fundament pokojowej przyszłości, może
się dokonać jedynie w oparciu o pełną prawdę o naszej wspólnej przeszłości.
Apelujemy do wszystkich, którzy pragną dobra, trwałego pokoju oraz szczęśliwej
przyszłości: do polityków, działaczy społecznych, ludzi nauki, kultury i sztuki, wierzących
i niewierzących, do przedstawicieli Kościołów – stale podejmujcie wysiłki na rzecz
rozwijania dialogu, wspierajcie to, co umożliwia odbudowanie wzajemnego zaufania i zbliża
ludzi do siebie oraz pozwala budować wolną od przemocy i wojen pokojową przyszłość
naszych krajów i narodów.

3. Wspólnie wobec nowych wyzwań
W wyniku politycznych i społecznych przemian, pod koniec XX wieku nasze
Kościoły uzyskały możliwość pełnienia swojej misji ewangelizacyjnej, a zatem także
kształtowania naszych społeczeństw w oparciu o tradycyjne wartości chrześcijańskie.
Chrześcijaństwo wniosło w minionych dziejach ogromny wkład w formowanie duchowego
oblicza i kultury naszych narodów. Dążymy także dziś, w dobie indyferentyzmu religijnego
oraz postępującej sekularyzacji, do podjęcia wszelkich starań, aby życie społeczne i kultura
naszych narodów nie zostały pozbawione podstawowych wartości moralnych, bez których
nie ma trwałej pokojowej przyszłości.
Pierwszym i najważniejszym zadaniem Kościoła po wszystkie czasy pozostaje nadal
głoszenie Ewangelii Chrystusa. Wszyscy chrześcijanie, nie tylko duchowni, ale i wierni
świeccy są powołani, by głosić Ewangelię Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa oraz nieść
Dobrą Nowinę słowem i świadectwem własnego życia, zarówno w wymiarze prywatnym,
rodzinnym, jak i społecznym.
Uznajemy autonomię władzy świeckiej i kościelnej, lecz opowiadamy się także za
współpracą w dziedzinie troski o rodzinę, wychowania, ładu społecznego i innych kwestii
ważnych dla dobra społeczeństwa. Chcemy umacniać tolerancję, a przede wszystkim bronić
fundamentalnych swobód na czele z wolnością religijną oraz bronić prawa do obecności
religii w życiu publicznym.
Dzisiaj nasze narody stanęły wobec nowych wyzwań. Pod pretekstem zachowania
zasady świeckości lub obrony wolności kwestionuje się podstawowe zasady moralne oparte
na Dekalogu. Promuje się aborcję, eutanazję, związki osób jednej płci, które usiłuje się
przedstawić jako jedną z form małżeństwa, propaguje się konsumpcjonistyczny styl życia,
odrzuca się tradycyjne wartości i usuwa z przestrzeni publicznej symbole religijne.
Nierzadko spotykamy się też z przejawami wrogości wobec Chrystusa, Jego
Ewangelii i Krzyża, a także z próbami wykluczenia Kościoła z życia publicznego.
Fałszywie rozumiana świeckość przybiera formę fundamentalizmu i w rzeczywistości jest
jedną z odmian ateizmu.
Wzywamy wszystkich do poszanowania niezbywalnej godności każdego człowieka
stworzonego na obraz i podobieństwo Boga (Rdz 1,27). W imię przyszłości naszych
narodów opowiadamy się za poszanowaniem i obroną życia każdej istoty ludzkiej od
poczęcia do naturalnej śmierci. Uważamy, że ciężkim grzechem przeciw życiu i hańbą
współczesnej cywilizacji jest nie tylko terroryzm i konflikty zbrojne, ale także aborcja i
eutanazja.
Trwałą podstawę każdego społeczeństwa stanowi rodzina jako stały związek
mężczyzny i kobiety. Jako instytucja ustanowiona przez Boga (por. Rdz 1,28; 2,23-24),
rodzina wymaga szacunku i obrony. Jest ona bowiem kolebką życia, zdrowym
środowiskiem wychowawczym, gwarantem społecznej stabilności i znakiem nadziei dla
społeczeństwa. To właśnie w rodzinie dojrzewa człowiek odpowiedzialny za siebie, za
innych oraz za społeczeństwo, w którym żyje.
Ze szczerą troską, nadzieją i miłością patrzymy na młodzież, którą pragniemy
uchronić przed demoralizacją oraz wychowywać w duchu Ewangelii. Chcemy uczyć
młodych miłości do Boga, człowieka i ziemskiej ojczyzny oraz kształtować w nich ducha
chrześcijańskiej kultury, której owocem będzie szacunek, tolerancja i sprawiedliwość.
Jesteśmy przekonani, że Zmartwychwstały Chrystus jest nadzieją nie tylko dla
naszych Kościołów i narodów, ale także dla Europy i całego świata. Niech On sprawi swoją
łaską, aby każdy Polak w każdym Rosjaninie i każdy Rosjanin w każdym Polaku widział
przyjaciela i brata.
Zarówno Polacy, jak i Rosjanie żywią głęboką cześć do Najświętszej Maryi Panny.
Ufając wstawiennictwu Matki Bożej, polecamy Jej opiece wielkie dzieło pojednania i
zbliżenia naszych Kościołów i narodów. Przywołując słowa Pawła Apostoła: Sercami
waszymi niech rządzi pokój Chrystusowy (Kol 3,15), błogosławimy wszystkim w imię Ojca i
Syna, i Ducha Świętego.

+ Józef
Arcybiskup Michalik
Metropolita Przemyski
Przewodniczący
Konferencji Episkopatu Polski

+ Cyryl
Patriarcha Moskiewski
i Całej Rusi

Za zgodność
+ Wojciech Polak
Sekretarz Generalny Konferencji
Episkopatu Polski

Tekst Przesłania należy odczytać w niedzielę, 9 września 2012 roku.

KURIA METROPOLITALNA Poznań, dnia 5 września 2012 roku
ul. Ostrów Tumski 2 N. 5154/2012
61-109 Poznań
tel. +48 61 851 28 00
fax: +48 61 851 28 14
kuria@archpoznan.pl
www.archpoznan.pl

Zarządzenie
Wspólne Przesłanie do Narodów Polski i Rosji należy odczytać w niedzielę 9 września
2012 roku w kościołach i kaplicach Archidiecezji Poznańskiej.

Biskup Grzegorz Balcerek
Wikariusz Generalny

ks. prałat Ireneusz Dosz
Kanclerz Kurii

Wielki Post 2012

WSKAZANIA PASTERSKIE DOTYCZĄCE PRZEPISÓW POKUTNYCH W ZWIĄZKU Z WIELKIM POSTEM 2012

„Pokutujcie więc i nawróćcie się, aby grzechy wasze zostały zgładzone, aby nadeszły od Pana dni ochłody, aby też posłał wam zapowiedzianego Mesjasza, Jezusa, którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy” (Dz 3,19-21). Wszyscy wierni, każdy na swój sposób, na podstawie prawa Bożego zobowiązani są czynić pokutę. Żeby jednak – przez wspólne zachowanie pokuty – złączyli się między sobą, zostają nakazane dni pokuty, podczas których wierni powinni przeznaczać więcej czasu na modlitwę, wykonywać uczynki pobożności i miłości, podejmować akty umartwienia przez wierniejsze wypełnianie własnych obowiązków, zwłaszcza zaś zachowywać post i wstrzemięźliwość (por. kan. 1249 KPK). Dniami pokuty w Kościele powszechnym są poszczególne piątki całego roku i czas Wielkiego Postu (por. kan. 1250 KPK).
Mając na uwadze powyższe normy, polecam, aby w Archidiecezji Poznańskiej przestrzegano następujących zasad:

I PRZEPISY POSTNE
A. Wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post ścisły

1. Wierni, którzy ukończyli 14. rok życia, są zobowiązani do zachowania w ciągu całego życia wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych w następujące dni:
a) we wszystkie piątki całego roku,
b) w Środę Popielcową.

Równocześnie – ze względu na tradycję tego dnia w Polsce – zachęcam wiernych do zachowania wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych w Wigilię Bożego Narodzenia.

Wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych nie obowiązuje, jeżeli zgodnie z przepisami liturgicznymi, w piątek przypada uroczystość.

2. Wierni, którzy ukończyli 18. rok życia, aż do rozpoczęcia 60. roku życia, oprócz wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych są zobowiązani do zachowania postu ścisłego w następujące dni:
a) w Środę Popielcową,
b) w Wielki Piątek.

Post ścisły pozwala na jednorazowy posiłek do syta oraz na dwa skromne posiłki w ciągu dnia.

3. Wierni, którzy nie mają możliwości wyboru pokarmów i muszą spożywać to, co zostanie im podane, mogą korzystać z dyspensy od obowiązku wstrzymania się od potraw mięsnych w piątki całego roku. Taka dyspensa nie istnieje w Środę Popielcową i Wielki Piątek.

Niemożliwość zachowania wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych w piątek zakłada jednak podjęcie innych form pokuty, takich jak: modlitwa, jałmużna, uczynki pobożności i miłości, wierniejsze spełnianie obowiązków.

4. Dla słusznej przyczyny proboszcz może udzielić w pojedynczym przypadku
– poszczególnym wiernym, poszczególnym rodzinom lub wspólnotom wiernych – dyspensy od wstrzemięźliwości od potraw mięsnych, z wyjątkiem:
a) Środy Popielcowej,
b) Wielkiego Piątku.

Proboszcz winien jednak nałożyć na korzystających z dyspensy obowiązek modlitwy w intencjach Ojca Świętego oraz złożenia ofiary do skarbony z napisem „Jałmużna postna”, względnie częstszego spełniania uczynków chrześcijańskiego miłosierdzia.

Z dyspensy udzielonej przez proboszcza mogą korzystać wierni Archidiecezji Poznańskiej wszędzie, gdziekolwiek się znajdują, a także wszyscy inni wierni przebywający na terenie Archidiecezji Poznańskiej.

Tej samej władzy dyspensowania udzielam wszystkim kapłanom podczas pełnienia posługi duszpasterskiej na cmentarzach komunalnych Poznań-Junikowo i Poznań-Miłostowo, a także spowiednikom przy sprawowaniu Sakramentu Pokuty.

Prośbę o dyspensę – w formie pisemnej – można także kierować do Kurii Metropolitalnej.
Przed posiłkiem należy poinformować zainteresowanych o udzielonej dyspensie.

B. Powstrzymywanie się od zabaw

1. Powstrzymywanie się od zabaw tanecznych obowiązuje w piątki całego roku i w czasie Wielkiego Postu.

2. W piątki poza okresem Wielkiego Postu w pojedynczym przypadku i dla słusznej przyczyny proboszcz może udzielić – poszczególnym wiernym, poszczególnym rodzinom lub wspólnotom wiernych – dyspensy od powstrzymania się od zabawy, nakładając na korzystających z dyspensy obowiązek modlitwy w intencjach Ojca Świętego oraz złożenia ofiary do skarbony z napisem „Jałmużna postna”, względnie częstszego spełniania uczynków chrześcijańskiego miłosierdzia.

3. Słuszną przyczyną dla uzyskania dyspensy od powstrzymania się od zabawy w dany piątek poza okresem Wielkiego Postu może być np. konieczność urządzenia w tym dniu wesela ze względów lokalowych, studniówki lub innej szkolnej zabawy ze względów organizacyjnych, czy też zabawy dla pracowników danego zakładu ze względów lokalowych czy organizacyjnych.

Z dyspensy udzielonej przez proboszcza mogą korzystać wierni Archidiecezji Poznańskiej wszędzie, gdziekolwiek się znajdują oraz wszyscy inni wierni przebywający na terenie Archidiecezji Poznańskiej.

Tej samej władzy udzielam spowiednikom przy sprawowaniu Sakramentu Pokuty.

Prośbę o dyspensę można także kierować w formie pisemnej do Kurii Metropolitalnej.

Przed zabawą należy poinformować zainteresowanych o udzielonej dyspensie.

II. CZAS KOMUNII ŚW. WIELKANOCNEJ

W Archidiecezji Poznańskiej czas Komunii św. wielkanocnej zaczyna się od niedzieli przed Środą Popielcową, tj. od 19 lutego 2012 r. i trwać będzie w bieżącym roku do Uroczystości Trójcy Przenajświętszej, tj. do dnia 3 czerwca 2012 r. włącznie. Przyjęcie Komunii św. z okazji Wielkanocy w naznaczonym terminie należy do podstawowych obowiązków katolika.
Zachęcam gorąco Archidiecezjan, aby z żywą wiarą i żarliwą skruchą przystąpili do Sakramentu Pojednania i duchowo odnowieni przyjęli Chrystusa w Komunii św.

III. DANINA DIECEZJALNA

Każdy wierny – w miarę swoich możliwości – zobowiązany jest do troski o potrzeby wspólnoty Kościoła. Jedną z form tej troski jest danina diecezjalna, składana w okresie Wielkiego Postu na potrzeby naszej Archidiecezji. Fundusze z daniny diecezjalnej przeznaczane są na działalność charytatywną prowadzoną przez Caritas Archidiecezji Poznańskiej, na potrzeby Arcybiskupiego Seminarium Duchownego oraz na funkcjonowanie instytucji centralnych Archidiecezji.

Serdecznie dziękuję za zrozumienie tych potrzeb i za składane ofiary.

Poznań, dnia 13 lutego 2012 roku
N. 659/2012

+ Stanisław Gądecki
Arcybiskup Metropolita Poznański

ks. prałat Ireneusz Dosz
Kanclerz Kurii

WIZYTACJA KANONICZNA

w par. pw. św. Jadwigi Śląskiej w Poznaniu
20.03.2012 r.
Ks. bp Zdzisław Fortuniak

Program wizytacji

- g. 9.00 – Msza św. z udziałem parafian, którzy dysponują czasem,
szczególnie chorych i starszych
- g. 10.00 – odwiedziny u chorego
- g. 10.30 – odwiedziny u chorego
- g. 11.00 – wizyta w przedszkolu i domu Sióstr im. Jezus
- g. 12.00 – wizyta w szkole – spotkanie z dyrekcją, gronem pedagogicznym
i uczniami
- g. 13.00 – wizyta i obiad w domu Sióstr Uczennic Krzyża
- g. 14.30 – wizyta u ks. kan. A. Kościańskiego
- g. 15.00 – spotkanie w Domu Kultury z RD, RE
i Nadzwyczajnymi Szafarzami Komunii Świętej
- g. 16.00 – spotkanie w sali bł. Jana Pawła II z budowniczymi kościoła,
Akcją Katolicką i PZC
- g. 16.45 – wizyta u ks. Wikariusza
- g. 17.15 – wizyta u ks. Proboszcza
- g. 18.00 – Msza św. z sakramentem bierzmowania
- g. 19.30 – kolacja z kapłanami dekanatu i konferencja

Sprawozdanie finansowe Parafialnego Zespołu Caritas za 2011r.

DOCHODY Z OFIAR I ROZPROWADZANIA n/w ARTYKUŁÓW

ofiary za wiązanki palmowe 950,09 zł
świece paschaliki ozdoby i kartki wielkanocne 628,74 zł
ofiary za wiązanki z ziół i kwiatów 1.096,00 zł
ofiary ze sprzedaży bożonarodzeniowej 5.103,31 zł
ofiary ze skarbonki Caritas 1.977,30 zł
ofiary ze skarbonki Św. Antoniego 971,57 zł
RAZEM: 10.727,01 zł

ROZCHODY NA POMOC DLA POTRZEBUJĄCYCH

refundacja leków 641,34 zł
zakup artykułów szkolnych 200,90 zł
zakup węgla dla 6 rodzin 3.716,56 zł
dofinansowanie zakupu aparatów rehabilitacyjnych 147,50 zł
dofinansowanie wyjazdów wakacyjnych dzieci 1.930,00 zł
koszty związane światowym Dniem Chorych 586,80 zł
koszty związane z pomocą charytatywną :
dofinansowanie do remontów mieszkań, kosztów
związanych z dostarczaniem żywności potrzebującym itp. 1.849,34 zł
RAZEM: 9.072,34 zł

Pielgrzymka po Półwyspie Bałkańskim

Termin – 21.05 – 01.06.2012r

Dzień pierwszy (21.05.2012): wyjazd godz. 08:00 – Wadowice – zwiedzanie miejsc związanych z Janem Pawłem II – msza św. w Bazylice – kolacja nocleg

Dzień drugi (22.05.2012): śniadanie; wyjazd do Lewoczy (Słowacja)- msza św. w Bazylice – spacer po mieście; przejazd do Esztergom (Węgry); przejazd do Wyszegradu; przejazd do Budapesztu – kolacja i nocleg;

Dzień trzeci (23.05.2012): śniadanie; zwiedzanie Budapesztu – msza św. w Budapeszcie; przejazd nad Balaton – krótki, ok. godzinny, pobyt nad jeziorem; przejazd na granicę węgiersko-chorwacką- kolacja nocleg

Dzień czwarty (24.05.2012): śniadanie; przejazd do Chorwacji – zwiedzanie sanktuarium maryjnego Marija Bistrica – msza św.; przejazd do Zagrzebia- zwiedzanie miasta; kolacja i nocleg za Zagrzebiem

Dzień piąty (25.05.2012): śniadanie; rejs statkiem po Jeziorach Plitwickch; spacer w Parku Narodowym; przejazd do Splitu – spacer; przejazd do Medjugorie – kolacja nocleg

Dzień szósty (26.05.2012): śniadanie; Medjugorie -zwiedzanie sanktuarium – msza św.; przejazd do Mostaru – spacer, zwiedzanie starego miasta; kolacja i nocleg w Medjugorie

Dzień siódmy (27.05.2012): śniadanie; msza św. w Medjugorie; przejazd do Dubrownika (Chorwacja) – spacer i zwiedzanie miasta – spacer nad Adriatykiem; przejazd przez Czarnogórę do Albanii – kolacja i wieczór folklorystyczny; nocleg w Shkodër

Dzień ósmy (28.05.2012): śniadanie; Shkodër- zwiedzanie miasta i pamiątek związanych z MatkąTeresą – msza św.; przejazd do Tirany – zwiedzanie miasta; kolacja, nocleg.

Dzień dziewiąty (29.05.2012): Tirana – śniadanie; spotkanie z Misjonarkami Matki Teresy – msza św. – przekazanie darów; przejazd do Macedonii – Skopje – zwiedzanie miasta; kolacja nocleg

Dzień dziesiąty (30.05.2012): śniadanie; przejazd do Kosowa i dalej do Prisztiny – msza św. zwiedzanie miasta; przejazd do Serbii; kolacja i nocleg pod Belgradem

Dzień jedenasty (31.05.2012): śniadanie; Belgrad – spacer po mieście – msza św.; przejazd przez Węgry do Słowacji; kolacja i nocleg w okolicach Bratysławy

Dzień dwunasty (01.06.2012): śniadanie; zwiedzanie Bratysławy – msza św.; przejazd przez Czechy; krótki spacer po Brnie; powrót przez Wrocław do Poznania ( przyjazd do Poznania w godzinach wieczornych)

Informacje dodatkowe:
Autokar Lux; hotele**, ****; posiłki – śniadania i kolacja na gorąco; pokoje – 2 i 3 osobowe, pokój 1 osobowy za dopłatą 15 Euro za noc; Ubezpieczenie – Signal Iduna w wersji podstawowej/obowiązkowej;

pilot; przewodnicy lokalni – język polski;

Duszpasterz; codzienna msza święta

Cena:
30 Pax płatnych: 500Euro + 850 zł
40 Pax płatnych : 450 Euro + 650 zł

Zadatek w wysokości 100 Euro płatny przy wpisaniu na listę
Dodatkowe opłaty: płatne w Euro – bilety wstępów, wieczór folklorystyczny w Albanii (120 Euro); dodatkowe ubezpieczenie

Kontakt: Zbigniew Oleszczyk – organizator, tel. 503 012 972
Ks. Benedykt Glinkowski – tel. 698 730 216

Ze względu na trudną sytuację materialną mieszkańców Albanii prosimy o przyniesienie na kilka dni przed wyjazdem wszelkiego rodzaju czystych ubrań, przede wszystkim dla kobiet i dzieci, środków czystości lub innych rzeczy pomocnych w życiu codziennym, które zostaną przekazane w formie darów dla Domu Małego Dziecka w Tiranie prowadzonego przez siostry Misjonarki od Matki Teresy z Kalkuty.
Będzie to z naszej strony wyraz wsparcia i pomocy.

Pełna oferta pielgrzymki wraz z opisami odwiedzanych miejsc:

Sprawozdania za 2011 rok

1. Sakramenty i sakramentalia
a) Chrzty – 51
b) I komunia św. – 54
c) Bierzmowanie – 59
d) Śluby – 9
e) Pogrzeby – 42

2. Rekolekcje
a) Parafialne – ks. Artur Andrzejewski
b) Szkolne – ks. Przemysław Tyblewski
c) Kazania pasyjne – ks. Mirosław Musiał
d) Odpust parafialny ks. kan. Franciszek Ryba
e) Dzień skupienia dla rodzin – ss. Uczennice Krzyża
f) Rekolekcje dla Wspólnoty Modlitwy o. Pio w Górce Klasztornej – o. Jerzy Łapiński

3. Czuwania modlitewne
a) środy godz. 21.00 – 21.30 – adoracje indywidualne NS
b) adoracje Wielkiego Tygodnia – Wielki Czwartek i Wielki Piątek po Liturgii oraz w Wielką Sobotę w ciągu dnia
c) W 6 rocznicę śmierci Jana Pawła II – Różaniec z Ojcem Świętym i koncert organowy w wykonaniu Szymona Tritta
d) przed beatyfikacją Jana Pawła II – adoracja prowadzona
e) Wielbienie śpiewem (przed odpustem parafialnym) – adoracja prowadzona
f) wprowadzenie w klimat adwentu – czuwanie prowadzone przez siostry Uczennice Krzyża
g) Godzina Łaski – adoracja prowadzona przez Wspólnotę Modlitwy o. Pio
h) Wielbienie śpiewem (w Adwencie) – adoracja prowadzona

3. Duszpasterstwo dzieci
a) Jasełka z udziałem nauczycieli, rodziców i dzieci
b) Inscenizacje – pantomimy w wykonaniu uczniów klas 6
c) Wyjazd formacyjny do Otorowa
d) Wyjazd dzieci I komunijnych do Lubasza
e) 7-dniowy wakacyjny wyjazd do Grywałdu k/Krościenka
f) Rajd różańcowy do Soboty
g) Dzień Zaduszny – wspólna modlitwa przy grobach śp. Ks. kan. Kazimierza Sewola i patrona szkoły prof. Wiktora Degi
h) Spotkania formacyjne w ramach Zespołu „Iskierki”
i) Sobotnie spotkania z dziećmi prowadzone przez ss. Uczennice Krzyża
j) Spotkania formacyjne w ramach „Koła Misyjnego”
k) Sobotnie spotkania formacyjne dla ministrantów (młodsi o godz. 9.30, starsi o godz. 10.15); uczestnictwo w turniejach sportowych

4. Duszpasterstwo młodzieży
a) Spotkania gimnazjalistów przygotowujące do bierzmowania
b) Cotygodniowe tematyczne spotkania w ramach DM
c) Cotygodniowe próby zespołu muzycznego
d) Majówka we Władysławowie – maj 2011
e) Rekolekcje w Zakopanem – sierpień 2011
f) Pielgrzymka do Tulec – wrzesień 2011
g) Warsztaty Muzyczne – (marzec i czerwiec 2011 r. w Szczecinie, listopad 2011 r. w naszej parafii)

5. Duszpasterstwo dorosłych
a) Spotkania w ramach grup parafialnych: Wspólnoty Żywego Różańca, Apostolstwa Modlitwy, Miłosierdzia Bożego, Wspólnoty Modlitwy o. Pio
b) Krąg biblijny prowadzony przez ks. prof. Janusza Nawrota oraz „Wieczorne zasłuchanie w Słowo” prowadzone przez ss. Uczennice Krzyża
c) Spotkania z rodzicami dzieci I komunijnych
d) Spotkania z rodzicami młodzieży przygotowującej się do bierzmowania
e) Spotkania z radami: RD i RE
f) Spotkania z kandydatami do konstytuującej się w parafii Akcji Katolickiej

6. Wydarzenia kulturalne
a) Koncert kolęd – Zespół Poligrodzianie, Zespół Syjon, studenci i absolwenci Prywatnego Policealnego Studium Sztuki Wokalnej pod dyr. Prof. Jadwigi Gałęskiej – Tritt
b) Męka Pańska w wykonaniu zespołu Syjon
c) Spotkanie z ks. bpem Markiem Jędraszewskim – gawęda o Janie Pawle II
d) Wieczór słowno muzyczny poświęcony Janowi Pawłowi II – wykonawcy: Jan Tycner i Andrzej Ciborski
e) Wystawa fotografii i pamiątek po Janie Pawle II
f) Ewa Uryga – koncert przed odpustem parafialnym
g) Zion – koncert zespołu muzyki gospell
h) prof. Jadwiga Gałęska – Tritt wraz ze studentami Policealnego Studium Sztuki Wokalnej – koncert pieśni adwentowych
i) Koncert organowy – Szymon Tritt
j) Koncert organowy w ramach VI Ogólnopolskiego Festiwalu Muzyki Organowej i Kameralnej
k) Wakacyjne koncerty organowe (niedziele sierpnia) organizowane przez Dom Kultury „Stokrotka”

7. Spotkania integracyjne
a) Festyn z okazji Dnia Dziecka
b) Festyn z okazji odpustu parafialnego
c) Wspólne „oczekiwanie” na spotkanie ze św. Mikołajem

8. Pielgrzymki autokarowe
a) Licheń
b) Kraków – Łagiewniki
d) Częstochowa
c) Szlakiem kościołów drewnianych

9. Inwestycje parafialne
a) Haczyki przy ławkach w kościele i kaplicy
b) Gabloty na vota przy obrazie Matki Bożej Nieustającej Pomocy w kaplicy
c) Świecznik wotywny w kaplicy
d) Renowacja figury Pana Jezusa przy ul. Grunwaldzkiej (za torami)
e) Okna uchylne w dachu kościoła
f) Konserwacja części metalowych stropu kościoła w celu uniknięcia skraplania się pary wodnej
g) Założenie płytek na posadzce pomieszczenia przylegającego do zakrystii
h) Wymalowanie ścian i wymiana wykładziny w pokoju Caritas
i) Odnowienie krzyża misyjnego przy kościele
j) Oczyszczenie i zakonserwowanie parkanów wokół kościoła i domu parafialnego oraz krat w oknach
k) Przerobienie części parkanu na bramę wjazdową na zaplecze domu parafialnego
l) Ustawienie stanowisk dla rowerów przy domu parafialnym
m) Wymiana dwóch przepalonych silników poruszających dzwony
n) Naprawa instalacji alarmowej
o) Wymalowanie sal pod kościołem i nadanie jednej z nich im. bł. Jana Pawła II
p) Położenie na nowo płytek w jednej z sal pod kościołem
q) Wydzielenie na strychu probostwa części magazynowej, gdzie ocieplono podłogę i drzwi oraz części na pralnię i suszarnię, w której wymieniono okna, zmodernizowano instalację wodną, wymalowano ściany i położono płytki na podłogę
r) Wygłuszenie drzwi w biurze parafialnym
s) Zakup 5 nowych alb dla starszych ministrantów

Wszystkim parafianom, którzy angażują się w „życie parafii” w możliwy dla siebie sposób i chętnie włączają się w realizację podejmowanych przedsięwzięć poświęcając swój czas, składam serdeczne Bóg zapłać. Dziękuję za systematyczne wsparcie finansowe wszystkim biorącym na siebie współodpowiedzialność materialną za istnienie i owocne funkcjonowanie naszej wspólnoty. To znaczy, że rozumiemy, iż parafia jest naszym wspólnym domem o który należy dbać.
Uprzejmie informuję, że nasza parafia nie posiada żadnych zadłużeń finansowych.
Z okazji nadchodzącego, 2012 roku, składam wszystkim szczere życzenia odczuwalnego wstawiennictwa naszej patronki św. Jadwigi, opieki Matki Najświętszej, a przede wszystkim Bożego błogosławieństwa.

Ks. Benedykt Glinkowski
proboszcz

Plan kolędy 2012

Niedziela – 22.01.2012 r., godz. 14.00:
1.ul. Kaczeńcowa (od ul. Frezjowej)

Poniedziałek – 23.01.2012 r., godz. 15.00:
1.ul. Gerberowa (od ul. Szarotkowej)
2.ul. Gerberowa (od ul. Malwowej)

Wtorek – 24.01.2010 r., godz. 15.00:
1. ul. Piwoniowa (od ul. Grunwaldzkiej do ul. Frezjowej)
2. ul. Kaliowa od ul. Malwowej do Stokrotkowej
3. ul. Kaliowa od ul. Piwoniowej do ul. Stokrotkowej

Środa – 25.01.2012 r., godz. 15.00:
1.ul. Krokusowa od ul. Piwoniowej do ul. Stokrotkowej
2.ul. Krokusowa od ul. Malwowej do Stokrotkowej

Czwartek – 26.01.2012 r., godz. 15.00:
1.ul. Goździkowa i ul Grunwaldzka od ul. Malwowej do nr 403
2.ul. Grunwaldzka od ul. Południowej do nr 405

Piątek – 27.01.2012 r., godz. 15.00:
1.ul. Stokrotkowa (od ul. Macierzankowej)
2.Rodziny zgłoszone, które w wyznaczonych terminach nie mogły przyjąć kolędy